Nawet spóźnione przyznanie się do błędu to wciąż przyznanie się do błędu, A100 przedstawia idealną logikę Neocloud

Wczorajsza telekonferencja CoreWeave (reprezentatywnej amerykańskiej firmy nowej generacji infrastruktury chmurowej, Neocloud) była niezwykle interesująca. Najbardziej zapadła w pamięć nie wypowiedź CFO „we are seeing demand, pricing, and margin all expanding（popyt, ceny i marże rosną）”, ani RPO sięgające 129 miliardów dolarów (czyli ponad 3,3-krotność rocznego CapEX), lecz następujące słowa:

„We recently signed an A100 contract that extends into 2029 at an attractive price.” Na przykład, niedawno podpisaliśmy kontrakt na A100, którego okres obowiązywania został wydłużony do 2029 roku, a warunki cenowe są bardzo atrakcyjne.

To bezpośrednio koresponduje z listem otwartym, który Jensen właśnie opublikował na X. W liście tym Jensen stwierdził, że ekonomiczna żywotność A100 zbliża się do 10 lat. Wiadomo, że A100 wypuszczono w 2020 roku – GPU, które pojawiło się sześć lat temu, w 2026 roku może podpisywać nowe kontrakty, trwające aż do 2029 roku, i wciąż „attractive” pod względem ceny.

To właśnie dotyka najważniejszego problemu komercyjnego modelu Neocloud.

CoreWeave w swoim raporcie 10-K za 2025 rok wyraźnie ujawnia, że okres amortyzacji GPU i technologicznego sprzętu wynosi 6 lat. To założenie dotyczące amortyzacji było kwestionowane przez wielkiego sceptyka Michaela Burry’ego i stanowiło najważniejszą przesłankę jego sceptycyzmu wobec AI w listopadzie 2025 roku.

Burry uważa, że rzeczywista ekonomiczna żywotność GPU to tylko 2-3 lata, podczas gdy Hyperscaler amortyzuje urządzenia przez 5-6 lat, co prowadzi do znacznego niedoszacowania kosztów amortyzacji i poważnego zawyżania zysków działalności chmurowej.

Takie wątpliwości same w sobie nie są absurdalne (i właśnie dlatego w tamtym czasie mocno wstrząsnęły rynkiem). Jeżeli faktycznie GPU mogłyby generować ekonomiczną wartość tylko przez 2-3 lata, to wysoka dźwignia Neocloud byłaby bardzo niebezpieczna:

Pożyczanie pieniędzy na zakup GPU → szybki spadek wartości ekonomicznej GPU → rezydualna wartość aktywów bliska zeru → zanim spłacisz dług, aktywa już nie generują zysków.

Obecnie CoreWeave daje bardzo bezpośredni kontrargument, bezpośrednio podważając Michaela Burry’ego. A100 z 2020 roku w 2026 kończy 6-letni cykl amortyzacji, nowy kontrakt może trwać do 2029 roku, a nawet jego wartość rośnie.

Podczas tej telekonferencji CoreWeave wyraźnie odpowiedziało, że po wygaśnięciu starego kontraktu leasingowego GPU można przekierować do innych obciążeń, takich jak Inference, maksymalizując wartość aktywów.

A następnie CoreWeave rzuciło kluczowe stwierdzenie:

„So when an initial contract ends, the cluster no longer has any leverage, and we are free to recontract that cloud infrastructure or offer it to the market.” Czyli, kiedy pierwszy kontrakt się kończy, klaster nie ma już żadnej dźwigni finansowej, możemy swobodnie podpisywać nowe umowy na tę infrastrukturę chmurową lub zaoferować ją rynkowi.

W bardziej praktycznym tłumaczeniu:

Gdy pierwszy/pierwotny kontrakt się kończy, zobowiązania finansowe związane z danym klastrem GPU zostały w zasadzie pokryte przez przychody z tej umowy, dzięki czemu CoreWeave może ponownie wynająć to już wysoce zdźwigniowane (delewarowane) aktywo, a późniejsze przychody nie muszą już pokrywać wcześniejszego ciężaru odzysku kapitału.

To właśnie jest najciekawsza część modelu biznesowego Neocloud.

Wyobraź sobie, że cykl życia klastra GPU ma dwa etapy: pierwszy to Initial Contract (pierwotny kontrakt), klient podpisuje relatywnie długoterminową umowę – przychody z tego etapu głównie pokrywają dźwignię CapEx; drugi etap całkowicie się zmienia – po wygaśnięciu kontraktu GPU nie są utylizowane, wciąż można je dalej wynajmować. CoreWeave specjalnie zwraca uwagę na ten aspekt:

„In a market where new capacity is supply-constrained and costs are rising, AI cloud infrastructure in production is a scarce, valuable asset…increasingly we are seeing longer utilization at higher prices, offering the potential for significant further upside.” W rynku, gdzie nowe moce są ograniczone podażą, a koszty rosną, infrastruktura AI w produkcji jest rzadkim i cennym aktywem… coraz częściej widzimy dłuższe wykorzystanie przy wyższych cenach, co daje potencjał znaczących dalszych wzrostów.

Krótko mówiąc, po zakończeniu pierwszego kontraktu, nowa umowa jest znacząco droższa.

To wyjaśnia, dlaczego model biznesowy CoreWeave, czyli Neocloud, jest dużo lepszy, niż się wydaje. Najistotniejsze w Neocloud nie jest to, ile GPU zarobiło na pierwszym kontrakcie, lecz ile można jeszcze zarobić, jak długo jeszcze, po przejściu przez pierwszy delewarowy etap.

Analizując A100 – produkt wypuszczony sześć lat temu (w 2020, kiedy świat był jeszcze w pandemii, prawdopodobieństwo trenowania AI nawet się wtedy nie pojawiło), „druga faza życia” klastra GPU jest wyraźnie bardzo długa, więc realny ROIC Neocloud jest niewyobrażalny.

Jest oczywiste, że Elon Musk, który chce w 2027 roku zbudować centrum obliczeniowe o mocy 8GW, doskonale to rozumie; SpaceX już niemalże staje się Neocloud (uwaga, to nie jest ironia wobec Muska).