Stany Zjednoczone mają niedobór pieniędzy, a jednak zrażają do siebie „sponsorów”: dlaczego wojna celna może podnieść ceny złota?

Czego najbardziej potrzebuje teraz rząd Stanów Zjednoczonych? Zdaniem felietonisty MarketWatch, Bretta Arendsa, odpowiedź nie jest skomplikowana: potrzebny jest ktoś, kto będzie nadal pożyczał pieniądze USA.

Jednak podczas gdy zadłużenie Stanów Zjednoczonych stale rośnie, a rentowności długoterminowych obligacji są pod presją, administracja Trumpa postanowiła ponownie rozpocząć konflikt handlowy z Kanadą.

Trump ogłosił w poniedziałek, że od 1 stycznia 2027 roku taryfy celne na samochody, ciężarówki, części samochodowe i stal z Kanady zostaną podniesione do 50%. Arends uważa, że ta decyzja jest ironiczna: Kanada jest jednym z krajów, które w ostatnich latach kupiły znaczne ilości obligacji USA.

W ciągu ostatnich 5 lat, wartość amerykańskich obligacji posiadanych przez Kanadę wzrosła około dwukrotnie, osiągając 460 miliardów dolarów, w dużej mierze kompensując spadek zainteresowania Chin tymi papierami.

„USA prowadzą wojnę handlową z kimś, kto jest gotów pożyczać im pieniądze” – to kluczowy punkt obserwacji Arendsa w tym konflikcie.

Prawdziwy problem USA to deficyt budżetowy

Arends twierdzi, że aby zrozumieć aktualny rynek obligacji USA, nie można patrzeć wyłącznie na politykę celną Trumpa czy ostatnie działania rynkowe Sekretarza Skarbu Scotta Bessenta, lecz należy najpierw zrozumieć, ile pieniędzy USA będą musiały pożyczyć w przyszłości.

Według Congressional Budget Office (CBO), rząd Stanów Zjednoczonych w ciągu najbliższych 10 lat pożyczy około 24 bilionów dolarów, a wielkość zadłużenia netto znacznie wzrośnie w stosunku do obecnego poziomu. Jednocześnie wydatki na obsługę długu staną się coraz większym ciężarem – przewiduje się, że w roku budżetowym 2026 przekroczą 1 bilion dolarów.

Te prognozy mogą być nawet zbyt optymistyczne. Obliczenia zakładają, że część wpływów z ceł będzie utrzymana, niektóre ulgi podatkowe wygasną oraz że po wyczerpaniu funduszu powierniczego Social Security świadczenia zostaną zredukowane zgodnie z aktualnym prawem. Jednak nie wszystkie te założenia muszą się spełnić.

Dlatego Stany Zjednoczone nie stoją w obliczu zwykłej zmienności rynku obligacji, lecz coraz trudniejszego do uniknięcia długoterminowego problemu: deficyt nie znika, dług rośnie, a wydatki na odsetki coraz bardziej ograniczają przestrzeń budżetową.

Bessent ostatnio próbował obniżyć rentowności poprzez zwiększenie wykupu długoterminowych obligacji USA. Arends uważa, że działania te poprawią płynność, ale nie zmienią podstawowej arytmetyki finansów USA.

Departament Skarbu może regulować termin zapadalności długu, korzystać z posiadanej gotówki i wykupować długoterminowe obligacje, ale rząd USA nadal będzie potrzebował ciągłego finansowania.

Jeżeli chodzi o cięcia „marnotrawstwa, oszustw i nadużyć”, Arends również nie jest optymistą. Długoterminowe prognozy CBO już zakładają, że – po wyłączeniu Social Security, Medicare i odsetek od długu – wydatki rządu będą stanowić mniejszą część PKB. Mimo to deficyt będzie się dalej powiększać.

Podwyżka podatków lub znaczące cięcia świadczeń mogą rzeczywiście zmienić trajektorię budżetu, ale obie te opcje wymagają konsensusu w amerykańskim systemie politycznym – a takiego obecnie nie ma.

Ostatecznie wszystko może zależeć od Fed

Jeśli USA będą nadal potrzebowały ogromnych pożyczek, a zagraniczni inwestorzy będą domagali się coraz wyższych stóp zwrotu, kto kupi te obligacje? Odpowiedź Arendsa brzmi: Fed.

Twierdzi on, że wraz z narastającą presją fiskalną rośnie prawdopodobieństwo, że USA ponownie sięgną po luzowanie ilościowe. Logika jest prosta: jeśli prywatni inwestorzy i banki centralne z zagranicy nie będą chciały nabywać coraz większej liczby obligacji USA przy wystarczająco niskich stopach zwrotu, końcowo gotowy na to może być tylko Fed – tworząc nową walutę, by kupić obligacje.

To może złagodzić napięcia na rynku obligacji, ale wywołać inny problem – dalsze osłabienie siły nabywczej dolara i wzmocnienie obaw rynku przed tym, że USA będą zrzucać dług przez inflację.To także ważny element logiki Arendsa wspierającej wzrost cen złota.

W dekadach po zakończeniu II wojny światowej USA doświadczyły wysokiego nominalnego wzrostu gospodarczego i ciągłej inflacji, która w rzeczywistości pomogła zmniejszyć realną wartość długu. Jeśli USA ponownie podążą podobną ścieżką, złoto może okazać się nie tylko tradycyjną „bezpieczną przystanią”, ale także narzędziem dla inwestorów do zabezpieczenia się przed spadkiem wartości dolara, destabilizacją finansów publicznych i finansowym upłynnieniem długu.

Dlatego – zdaniem Arendsa – groźby celne Trumpa wobec Kanady to znacznie więcej niż kwestia samochodów czy stali. Rząd, który co roku musi pożyczać gigantyczne kwoty, wdaje się w konflikt z jednym ze swoich najważniejszych wierzycieli.

Jeśli Kanada i inni zagraniczni nabywcy coraz mniej chętnie kupują obligacje USA, Ameryka będzie musiała odpowiedzieć sobie na trudniejsze pytanie: kto przejmie rosnący dług USA, gdy zagraniczni inwestorzy nie będą chcieli go już finansować?

A jeśli ostateczną odpowiedzią będzie Fed, wzrost cen złota prawdopodobnie już nikogo nie zaskoczy.