Esej: dlaczego mimo trafnego wybrania kierunku, ostatecznie nie zarobiłem pieniędzy?

Znajomy spojrzał na moje portfelowe pozycje modelowe i zażartował: "Ty prowadzisz supermarket? Czemu masz tu wszystko?"

Rzeczywiście, rzadko stawiam wszystko na jedną czy dwie akcje. Model stale szuka okazji między różnymi aktywami, każda pojedyncza transakcja to zwykle około 5% portfela. W porównaniu z opowieściami o trafieniu jednej akcji i podwojeniu kapitału przez duży udział, moje podejście wydaje się mniej ekscytujące.

Ale z biegiem lat coraz bardziej zwracam uwagę na jedną rzecz: kiedy wybierzesz dobry kierunek, czy naprawdę zarobisz na tym rynku?

Wielu ludzi dobrze typuje, ale nie potrafi utrzymać pozycji.

Na przykład: kupujesz akcje, najpierw tracisz 10%, potem rosną o 30%. Patrząc wstecz — kierunek był dobry. Ale jeśli początkowo pozycja była zbyt duża, te 10% spadku mogły sprawić, że spanikowałeś i sprzedałeś. Gdy zaczynają rosnąć, możesz tylko powiedzieć "już dawno je wytypowałem".

Jest też inna sytuacja: akcje szybko rosną po zakupie, boisz się oddać zyski i sprzedajesz po niewielkim wzroście. One wciąż idą w górę, a ty żałujesz, że sprzedałeś za wcześnie. Kierunek był dobry, a portfel niewiele na tym zyskał.

Dlatego uważam, że w handlu trzeba odpowiedzieć na trzy pytania: co kupić, ile kupić, kiedy sprzedać. Jeśli odpowiesz tylko na pierwsze, niekoniecznie zarobisz.

Pozycja 5% — do czego się przydaje?

Najpierw, powiem o jej mniej atrakcyjnej stronie.

Załóżmy, że konto ma 1 mln USD, kupujesz akcje za 50 tys., które rosną o 20%, zarabiasz 10 tys. Jeśli inne pozycje się nie zmieniają, wpływ na cały portfel to około 1%. Znajomi mówią: "Tak dużo wzrosły, a zarobiłeś tylko tyle?" Matematycznie to się zgadza.

Trzeba liczyć też odwrotnie. Przy tej samej pozycji, jeśli w krótkim czasie akcje spadną o 20%, wpływ na portfel to też około 1%. Oczywiście sprawdzam, czemu spadły i czy warunki zakupu są nadal spełnione, ale nie wpada mi do głowy przez zmienność jednej akcji przebudowywać całe portfolio.

Mała pozycja nie sprawia, że jestem obojętny na straty, jej zadaniem jest zostawić miejsce na realizację zasad. Kiedy trzeba wyjść — wychodzę; jeśli warunki posiadania są nadal spełnione, nie panikuję przez zwykłą korektę. Zły wybór nie stanie się dobry, ale niepokój spowodowany zbyt dużą pozycją jest dużo mniejszy.

Ostatnie TEM, CRCL i HOOD

Ostatnio model kupił TEM, CRCL i HOOD, wszystkie po zakupie miały wzrosty. Cieszy mnie rosnący portfel.

Ale jeśli na tych trzech transakcjach pokażę "jak dobrze model typuje akcje", zignoruję to, co naprawdę ważne: kiedy rosną, czy potrafię trzymać zgodnie z planem?

Jeśli akcja stanowi 30-40% portfela, przy każdej korekcie kusi, by zrealizować zysk. Choć początkowo miałem rację, finalnie zjadłbym tylko kawałek wzrostu. Teraz, przy niewielkiej pozycji, łatwiej przechodzę pełny proces handlu zgodnie z modelem: jeśli warunki są spełnione — trzymam; jeśli pojawią się sygnały wyjścia — sprzedaję.

Takie podejście nie gwarantuje sprzedaży na szczycie. Akcje rosnące mogą potem oddać wzrost, a te sprzedane mogą dalej rosnąć. Zarządzanie pozycją sprawia, że nie muszę codziennie zgadywać szczytu i nie zmieniam planu przez strach przed korektą.

"Supermarket" nie oznacza, że im więcej, tym lepiej.

Faktycznie handluję sporo, często mam kilka aktywów w portfelu. Niektórzy mówią, że handluję zbyt "często", a dla mnie częstotliwość odnosi się do porównania z długoterminowym trzymaniem jednej akcji. Model stale szuka okazji między różnymi sygnałami i zawsze działa według z góry ustalonych zasad.

Więcej transakcji nie oznacza automatycznie większego zysku. Każda transakcja to ryzyko złego wyboru oraz realny koszt transakcyjny. Ten "supermarket" nie wystawia wszystkiego na półki: tylko tam, gdzie jest sygnał; wychodzę, gdy pojawia się sygnał wyjścia, a liczę końcowy wynik portfela.

Trzeba jasno powiedzieć: pojedyncza pozycja to tylko 5%, nie oznacza to, że łączne ryzyko portfela jest niskie. Jeśli wiele aktywów naraz spadnie, lub kilka wybieranych wygląda różnie, ale są zależne od jednego czynnika rynkowego, małe pozycje mogą zsumować się w dużą korektę. Patrzę więc zarówno na pojedyncze pozycje, całość oraz ryzyko rynkowe, nie traktuję 5% jako talizman.

To podejście ma też cenę. Jeśli trafię na wyjątkową akcję i kupię tylko 5%, jej zysk nie będzie okazały; przy większej liczbie transakcji trzeba uczciwie rozliczać całość, a nie opowiadać tylko o rosnących pozycjach. Te koszty akceptuję. Chcę wiedzieć: czy zasady pozwolą ograniczyć straty przy złym wyborze, zostawić mnie w rynku przy dobrym, i czy sprawdzają się, gdy transakcji jest dużo.

Dobrze wybrany kierunek to dopiero początek.

Najbardziej szkoda, gdy nie chodzi o niezrozumienie rynku. Najgorzej, gdy prawidłowy wybór przez zbyt dużą pozycję sprawia, że wysiadasz na korekcie, albo przez strach przed oddaniem zysku sprzedajesz na początku ruchu.

5% na transakcję to zasada w moim modelu, nie dla każdego, nie uważam też, że większa dywersyfikacja jest zawsze dobra. Pozwala mi stale działać zgodnie z sygnałem i nie uzależnia moich emocji od jednej akcji.

Każdy może raz dobrze wybrać akcję. Trudność polega na tym, by połączyć ocenę, pozycję, wyjście i zarządzanie ryzykiem w jednym zestawie zasad i wykonywać je przez długi czas.