Macron planuje zwołać G7 w celu stabilizacji cen ropy, oczekiwania dotyczące uwolnienia rezerw powodują spadek cen ropy! Jednak kryzys dostaw produktów naftowych trudno rozwiązać

Aplikacja informacyjna finansowa Dowiedz się, że prezydent Francji Emmanuel Macron przeprowadził rozmowy telefoniczne z liderami USA i Kanady w dniu 2 października, a także planuje jak najszybciej zwołać spotkanie przywódców grupy G7, by pomóc powstrzymać ciągły wzrost cen paliw oraz skupić się na złagodzeniu globalnych napięć w dostawach produktów rafinowanych.

Zgodnie z oświadczeniem Pałacu Prezydenckiego Francji, która w tym roku pełni funkcję przewodniczącego rotacyjnego G7, kraj ten aktywnie współpracuje z Międzynarodową Agencją Energetyczną (IEA), koordynując działania mające na celu złagodzenie presji cenowej i zapewnienie dostaw ropy naftowej oraz produktów gotowych.

Macron podkreślił, że kraje G7 „wspólnie podejmują działania, nie nakładając ograniczeń na eksport energii, zgodne z wspólnymi interesami”. Prace koordynacyjne na poziomie europejskim również są prowadzone.

Kraje europejskie prowadzą pilne konsultacje, dyskutując jak radzić sobie z presją Waszyngtonu dotyczącą uwolnienia strategicznych rezerw paliwowych i uniknąć możliwego wprowadzenia przez USA zakazu eksportu energii. W obliczu geopolitycznych konfliktów wywołujących globalne zawirowania rynku, tempo korzystania z rezerw awaryjnych ropy w Europie jest znacząco wolniejsze niż w USA, dlatego region ten ma jeszcze znaczące zasoby do uwolnienia.

G7 otwiera „zawór chłodzący energię”! Ceny ropy spadają, presja na zapewnienie dostaw produktów paliwowych pozostaje

Koordynacja G7, którą prowadzi Macron, koncentruje się na jednoczesnym łagodzeniu wzrostu cen paliw oraz napięć w globalnych dostawach rafinowanych produktów ropopochodnych, a także na uniknięciu dalszego podziału rynku przez ograniczenia eksportowe.

Francja wspólnie z IEA koordynuje działania mające zapewnić dostawy ropy i produktów gotowych; najnowsze doniesienia pokazują, że kraje europejskie omówiły propozycję Francji: uwolnienie 50 milionów baryłek diesla przez Europę oraz 50 milionów baryłek ropy przez członków IEA. Propozycja ta wciąż jest dyskutowana, jej tłem jest żądanie USA, aby Europa przyspieszyła uwalnianie zapasów diesla i rozważyła ograniczenie eksportu diesla ze swojego kraju.

Oczekiwania związane z uwolnieniem rezerw już ochłodziły ceny. O godzinie 17:00 czasu Pekinu 2 października, kontrakty terminowe na ropę Brent wyniosły 99,48 USD/baryłkę, znacznie spadając o 2,77% w ciągu dnia; WTI wyniosła 89,52 USD/baryłkę, spadek 3,61%; kontrakty terminowe na diesla w Europie spadły o ponad 5%, do 1377 USD/tonę. Na podstawie ceny rozliczeniowej z ostatniego dnia handlu przed wybuchem wojny, czyli 27 lutego, zmiany cen kontraktów terminowych na ropę naftową w najbliższych miesiącach są następujące: ceny ropy Brent i WTI wzrosły odpowiednio o około 38% i 35% względem bazowych cen referencyjnych. To porównanie wykorzystuje ceny kontraktów terminowych w najbliższym miesiącu, co jasno pokazuje, że pomimo spadku cen w krótkim terminie, ceny energii są nadal wyraźnie wyższe niż przed wojną.

Geopolityka nadal charakteryzuje się ciągłymi kontaktami dyplomatycznymi i nieustającym ryzykiem eskalacji militarnej. Media poinformowały 1 października, że Iran nadal prowadzi negocjacje za pośrednictwem Kataru, a jednocześnie przygotowuje się do szerokiego odzewu na możliwe ponowne masowe uderzenia USA; The Wall Street Journal ujawnił ostatnio, że USA wysyła do Bliskiego Wschodu trzecią grupę uderzeniową lotniskowców oraz ok. 9 000–10 000 osób. Dlatego obecny spadek cen ropy odzwierciedla naprawę podaży i oczekiwania dotyczące interwencji politycznej, ale nie można go uznać za zaniknięcie premii za ryzyko wojny.

Od cieśnin do rynków obligacji: „linia zapewnienia dostaw paliw” to także bufor globalnych aktywów ryzykownych

Saudyjski rurociąg wschód–zachód jest przywracany do działania, lecz między deklarowaną zdolnością przesyłową a faktycznym wolumenem wciąż istnieje znacząca różnica. Rurociąg wznowił działalność 22 września, port Yanbu ponownie rozpoczął załadunki; według doniesień medialnych z 29 września, faktyczny przepływ przez rurociąg wynosił ok. 2–2,65 mln baryłek/dzień, poniżej deklarowanej zdolności 7 mln baryłek/dzień. Kpler wskazywał wtedy, że następnie może wzrosnąć do 3–4 mln baryłek/dzień, a powrót do poziomu sprzed ataków (ok. 5,5 mln baryłek/dzień) może potrwać jeszcze miesiąc. Te 7 mln baryłek to jedynie zdolność transportowa, a nie aktualny wzrost podaży rynkowej.

Przepływ przez Cieśninę Ormuz jest stopniowo przywracany, lecz ryzyko na Cieśninie Bab al-Mandab nadal ogranicza alternatywne szlaki. Kpler szacował pod koniec września, że eksport ropy przez Ormuz wyniósł w tym miesiącu ok. 9,719 mln baryłek/dzień, co wskazuje, że cieśnina nie została całkowicie zamknięta; według raportu wywiadu żeglugowego, 29 września trzy tankowce zostały podczas tranzytu trafione przez nieznane obiekty. W kierunku Morza Czerwonego, bojownicy Huti przesunęli się we wrześniu w rejon wyspy Perim na Bab al-Mandab, a 2 października wojsko rządowe Jemenu oznajmiło o wykonaniu 20 nalotów na cele Huti w Taiz. Z punktu widzenia szlaków, ropa z Yanbu kierowana na południe do Azji nadal napotyka ryzyko Bab al-Mandab; eksport na północ przez Kanał Sueski do Europy nie przebiega przez cieśninę, więc oba szlaki nie są ze sobą równoważne.

Bardziej kluczowe wąskie gardła pojawiają się obecnie w rafineryjnym i handlowym segmencie produktów gotowych. Według raportu IEA z września, w sierpniu globalny przerób rafinerii zmniejszył się rok do roku o 4,2 mln baryłek/dzień, a netto eksport diesla z krajów Zatoki wynosił tylko ok. 390 tys. baryłek/dzień, czyli nieco ponad jedną czwartą poziomu sprzed wojny. Wyjaśnia to, dlaczego mimo poprawy eksportu ropy diesel nadal może być deficytowy: ropa dociera do portów, lecz konieczna jest jej obróbka w dostępnych rafineriach i przekazanie przez sprawną sieć handlową. Uwolnienie zapasów diesla może bezpośrednio uzupełnić końcowe paliwo; efekt uwolnienia zapasów ropy zależy od możliwości rafinerii i transportu. Jeśli główni eksporterzy jednocześnie ograniczą eksport produktów gotowych, środki zapewniające dostawy na rynku krajowym mogą dodatkowo zwiększyć koszt paliwa w regionach importujących, co jest kluczowym aspektem, na który zwraca uwagę Macron, podkreślając wspólne działania i unikanie ograniczeń eksportowych.

Ten łańcuch energetyczny już łączy się z globalnym rynkiem obligacji. Rentowność 10-letnich obligacji USA 1 października wzrosła do 5,34%, najwyższego poziomu od 2002 roku, a rano 2 października wyniosła ok. 5,24%; rentowność 30-letnich obligacji Wielkiej Brytanii przekroczyła wcześniej 6%, po raz pierwszy od 1998 roku, po czym spadła również wraz ze spadkiem cen ropy. Najnowszy trend obligacji długoterminowych można w zasadzie podsumować jako „częściowa korekta po wieloletnich szczytach”, a nie jednostronny trend wzrostowy. Złagodzenie presji energetycznej pomaga poprawić oczekiwania dotyczące inflacji i stóp politycznych, niemniej podaż fiskalna, rzeczywisty popyt na kapitał i premia terminowa nadal wpływają na wycenę długiego końca krzywej.

Dlatego też, zdaniem niektórych analityków, „linia przywrócenia żeglowności” nie jest jeszcze równoznaczna z „linią rozluźnienia paliwowego”, a linia zapewnienia dostaw produktów gotowych jest również kluczowym buforem dla globalnego systemu wyceny aktywów ryzykownych, takich jak akcje, kryptowaluty czy obligacje przedsiębiorstw o wysokiej rentowności. Koszt diesla oddziałuje na ceny poprzez transport, rolnictwo i produkcję przemysłową; jeśli presja cenowa energii się utrzyma, może ograniczać luzowanie polityki pieniężnej oraz podnosić rentowność długoterminowych obligacji, nieustannie zwiększając presję dyskontową dla aktywów ryzykownych.