80% produkcji pamięci Samsung na przyszły rok zostało już zabezpieczone długoterminowymi umowami

Około 80% mocy produkcyjnej chipów pamięciowych Samsung Electronics na przyszły rok zostało już zarezerwowane poprzez długoterminowe umowy dostaw. Sytuacja, w której giganty technologiczne rywalizują o pozostałą produkcję, odzwierciedla intensyfikację wyścigu zbrojeń w zakresie infrastruktury AI.

Według Korea Economic Daily z początku tego tygodnia,giganci tacy jak Nvidia, Google, Microsoft podpisali z Samsungiem umowy dostaw chipów na ponad pięć lat, a firmy, które jeszcze nie podpisały umów, skrycie konkurują o pozostałe około 20% mocy produkcyjnej. Samsung Electronics podczas telekonferencji na temat wyników za drugi kwartał stwierdził, że "praktycznie wszyscy główni klienci wnioskują o długoterminowe umowy" i przyznał, że "nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć na wszystkie potrzeby".

Ten trend rozprzestrzenił się z chipów pamięciowych na cały łańcuch infrastruktury AI, obejmując wielowarstwowe kondensatory ceramiczne (MLCC), podłoża FC-BGA, transformatory, sprzęt energetyczny oraz systemy chłodzenia. Rynek przesuwa siłę negocjacyjną w stronę dostawców, a 20-25% przedpłaty i obowiązkowe klauzule zakupowe stają się coraz częstsze. Analitycy ostrzegają jednak, że gdy rynek półprzewodników się odwróci, długoterminowe umowy mogą stać się ryzykiem po stronie dostawcy.

Bitwa o moce produkcyjne pamięci: 80% już przydzielone

Raport podaje, że według przedstawicieli branży,około 80% przyszłorocznej produkcji chipów pamięciowych Samsung Electronics (w tym HBM) zostało zabezpieczone przez długoterminowe umowy dostaw. Oznacza to, że firmy technologiczne, które nie podpisały jeszcze umów z Samsungiem, mogą konkurować tylko o pozostałe około 20% mocy produkcyjnej.

Samsung nie jest wyjątkiem. SK Hynix podpisał już długoterminowe umowy z głównymi klientami; liczba umów strategicznych Micron Technology wzrosła z 16 w drugim kwartale do 26 w trzecim; producent pamięci NAND Flash Sandisk podpisał długoterminowe umowy z ośmioma klientami, w tym kilkoma dużymi firmami technologicznymi.

Ta zmiana ma swoje podłoże historyczne. Kontrakty kwartalne lub transakcje na rynku spot były normą w branży półprzewodników, co utrudniało producentom chipów przewidzenie przyszłych cen i popytu. W związku z masowymi inwestycjami globalnych firm technologicznych w centra danych AI, nastąpiły niedobory chipów, a stabilność dostaw pamięci stała się kluczową strategią dla gigantów technologicznych, przyspieszając wprowadzenie długoterminowych umów.

Ekspansja długoterminowych umów: od chipów po całą infrastrukturę AI

Fala długoterminowych umów przekroczyła granice chipów pamięciowych i rozprzestrzenia się na cały łańcuch infrastruktury AI.

Samsung Electro-Mechanics podpisze z Delta Electronics długoterminową umowę dostaw MLCC o wartości 700 mld wonów (ok. 507 mln USD),będzie to jej siódma taka umowa w tym roku. Całkowity wolumen zamówień Samsung Electro-Mechanics w tym roku ma osiągnąć 4,6 bln wonów (ok. 3,33 mld USD). LG Innotek również prowadzi negocjacje w sprawie długoterminowej umowy dostaw FC-BGA.

Podobna sytuacja występuje w sektorze energetyki i chłodzenia. LS Cable & System podpisał z Meta, Google i innymi amerykańskimi firmami technologicznymi pięcioletnie długoterminowe umowy dostaw szyn zbiorczych; HD Hyundai Electric prowadzi negocjacje dotyczące długoterminowej dostawy transformatorów do centrów danych; LG Electronics podpisało z Air, amerykańską firmą infrastruktury centrów danych AI, umowę dostaw agregatów chłodniczych o wartości 5 bln wonów (ok. 36,2 mld USD).

Jeden z przedstawicieli branży stwierdził, że wobec spodziewanych niedoborów komponentów związanych z AI, giganci technologiczni są gotowi zaakceptować niekorzystne warunki, by zapewnić sobie dostawy.

Zmiana siły negocjacyjnej: dostawcy korzystają na przedpłatach i obowiązkowych zakupach

Dostawcy są wyraźnie w uprzywilejowanej pozycji w tej fali długoterminowych umów. Ponieważ producenci nie nadążają z rozbudową mocy produkcyjnych za rosnącym popytem, nierównowaga między podażą a popytem się pogłębia, a siła negocjacyjna silnie przesuwa się ku dostawcom.

W sektorze pamięci standardem stała się pięcioletnia podstawowa długość umowy, z rocznymi opcjami przedłużenia. By wzmocnić zobowiązania umowne, przedpłaty w wysokości 20-25% stały się normą, wraz z rygorystycznymi klauzulami zakupu — nawet jeśli klient nie odbierze towaru, musi zapłacić zgodnie z umową. Dostawcy czasem wykorzystują te przedpłaty jako źródło finansowania dużych inwestycji w fabryki wafli.

Ten model odzwierciedla głęboką synergię interesów gigantów technologicznych i producentów komponentów: ci pierwsi poszukują stabilnych łańcuchów dostaw, drudzy zabezpieczają ryzyko związane z wydatkami inwestycyjnymi.

Potencjalne ryzyka: ochłodzenie AI może sprawić, że długoterminowe umowy będą bronią obosieczną

Mimo że długoterminowe umowy dają dostawcom większą widoczność przychodów, ryzyko nie znika.

Profesor Choi Woo-young z wydziału elektrotechniki i inżynierii komputerowej Uniwersytetu Seulskiego wskazuje: "Jeśli rynek pamięci pogrąży się w stagnacji, klienci będą domagać się renegocjacji, a dostawcy nie będą mieli wyjścia poza łagodzeniem warunków umowy."

Jeśli rynek półprzewodników gwałtownie spadnie, klienci mogą złamać umowę i zapłacić karę, a producenci komponentów, którzy polegali na długoterminowych umowach przy rozbudowie mocy produkcyjnych, staną przed poważnymi wyzwaniami. Długoterminowe umowy, choć zwiększają stabilność dostaw, głęboko wiążą los dostawców z trwałością popytu na AI — jest to obecnie przewaga konkurencyjna, ale także potencjalne ryzyko systemowe.